HSK1 ไวยากรณ์

คำบอกตำแหน่ง เช่น 上, 下, 里 และ 前边 ตามคำนามเพื่อสร้างวลีแสดงสถานที่

会 แสดงออกถึงความสามารถในการเรียนรู้ 能 เป็นการแสดงออกถึงความสามารถหรือการอนุญาต/เงื่อนไขที่ทำให้เกิดการกระทำ

想 แสดงความปรารถนาหรือความตั้งใจ; 要 สามารถแสดงความปรารถนา ความต้องการ หรือแผนการที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นได้

คำสรรพนามคำถาม เช่น 谁, 什么, 哪儿, 几, 多少 และ 怎么 อยู่ในตำแหน่งที่คำตอบจะปรากฏ

สรรพนามส่วนตัวหมายถึงผู้พูด ผู้ฟัง หรือบุคคลอื่น 们 เป็นรูปพหูพจน์ส่วนบุคคล

这 ชี้ไปที่บางสิ่งที่อยู่ใกล้ 那 ชี้ไปที่บางสิ่งที่อยู่ไกลออกไป นอกจากนี้ยังปรากฏใน 这里/那里 และ 这些/那些

ตัวเลขแสดงปริมาณ ลำดับ หรือเวลา นำหน้าคำวัด 两 มักใช้แทน 二

โดยทั่วไปคำที่ใช้วัดจะอยู่ระหว่างตัวเลขและคำนาม เช่น 个, 本, 杯, 口, 家 หรือ 块

คำวิเศษณ์ระดับ เช่น 很, 非常, 太, 真 และ 最 มาก่อนคำคุณศัพท์หรือคำกริยาทางจิตวิทยาบางคำ เช่น 喜欢

都 ครอบคลุมรายการหรือบุคคลที่กล่าวถึงทั้งหมด 一起 และ 一块儿 แปลว่า ร่วมกันกระทำการ

คำวิเศษณ์บอกเวลา เช่น 马上, 先, 有时, 在, 正 และ 正在 บ่งบอกถึงจังหวะ ลำดับ หรือการดำเนินการที่กำลังดำเนินอยู่

常 และ 常常 ระบุการกระทำที่พบบ่อย 再 หมายถึง การซ้ำหรือต่อเนื่องในอนาคต

也 แปลว่า “เช่นกัน”; 还 อาจหมายถึง “นิ่ง”, “ยัง” หรือ “เพิ่มเติม” ขึ้นอยู่กับบริบท

不 ปฏิเสธนิสัย การกระทำในปัจจุบัน/อนาคต หรือคำคุณศัพท์ 没/没有 ปฏิเสธ 有 และดำเนินการเสร็จสิ้น; 别 ให้คำสั่งเชิงลบ

从 แนะนำจุดเริ่มต้นในเวลาหรืออวกาศ

ในก่อนที่สถานที่จะบอกว่ามีการกระทำเกิดขึ้นที่ใด

跟 และ 和 สามารถแนะนำบุคคลที่ดำเนินการร่วมกับหัวเรื่องหรือบุคคลที่กำลังโต้ตอบด้วย

比 ถูกวางไว้ระหว่างสองรายการที่เปรียบเทียบ ตามด้วยคำคุณศัพท์ที่ระบุผลลัพธ์ของการเปรียบเทียบ

和 และ 跟 เชื่อมต่อรายการประเภทเดียวกัน 还是เชื่อมโยงตัวเลือกเข้ากับคำถาม

的 เชื่อมโยงคำขยายที่ระบุที่มากับคำนาม 地 เชื่อมคำขยายคำกริยาเข้ากับคำกริยา

了 หลังคำกริยาทำเครื่องหมายว่าการกระทำได้เสร็จสิ้นแล้วในบริบทเฉพาะ

吧 ทำให้ข้อเสนอแนะอ่อนลง 吗 สร้างคำถามใช่-ไม่ใช่ 呢 สามารถถามกลับหรือทำเครื่องหมายสถานะที่กำลังดำเนินอยู่ และประโยคสุดท้าย 了 แสดงถึงสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลง

วลีการวัดจำนวนประกอบด้วยตัวเลขบวกคำวัด และสามารถแก้ไขคำนามหรือยืนเป็นวลีปริมาณได้

หัวเรื่องคือบุคคล สิ่งของ หรือสถานการณ์ที่กำลังพูดถึง มันมักจะอยู่หน้าภาคแสดง

ภาคแสดงจะระบุการกระทำ สถานะ หรือคุณลักษณะของหัวเรื่อง

วัตถุคือบุคคล สิ่งของ หรือเนื้อหาที่ได้รับผลกระทบหรือเกี่ยวข้องกับคำกริยา

ตัวขยายแอตทริบิวต์มาก่อนคำนามและให้ข้อมูลเกี่ยวกับคำนามนั้น

คำขยายคำกริยาจะอยู่หน้าภาคแสดงและอธิบายลักษณะ เวลา สถานที่ การปฏิเสธ หรือระดับ

ประโยควาจา-ภาคแสดงใช้คำกริยาหรือวลีกริยาเป็นภาคแสดงเพื่ออธิบายสิ่งที่ประธานทำ

ประโยคคำคุณศัพท์-ภาคแสดงใช้คำคุณศัพท์หรือวลีคำคุณศัพท์เป็นภาคแสดงเพื่ออธิบายหัวเรื่อง

ประโยคที่ไม่ใช่ภาคแสดงประธานไม่มีคู่ภาคแสดงประธาน-ภาคแสดงที่ชัดเจน และเป็นเรื่องปกติในการตอบกลับสั้นๆ การเรียกร้อง การแจ้ง และปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ

ประโยคประกาศระบุข้อมูล อธิบายบางสิ่งบางอย่าง หรือรายงานเหตุการณ์

ประโยคคำถามถามข้อมูล การยืนยัน ทางเลือก หรือการตัดสินว่าใช่ไม่ใช่

ประโยคที่จำเป็นเป็นการร้องขอ การเชิญชวน คำแนะนำ การเตือน หรือการห้าม

ประโยคอุทานแสดงถึงความรู้สึกรุนแรง มักใช้ 太...了 หรือ 真....

是 เชื่อมโยงหัวเรื่องกับคำนามวลีเพื่อระบุตัวตนหรือคำนำ; 是...的 สามารถเน้นคุณลักษณะได้

有 แสดงออกถึงการครอบครองหรือการดำรงอยู่; 没有 เป็นรูปแบบเชิงลบ

ประโยคเปรียบเทียบใช้ 比 เพื่อบอกว่า A มากกว่า B ในบางคุณภาพ หรือ 没有 บอกว่า A นั้นไม่มากเท่ากับ B

ประโยคประสมประสานจะรวมสองอนุประโยคที่มีสถานะเท่ากันหรือการกระทำสองอย่างเกิดขึ้นพร้อมกัน

ประโยคสุดท้าย 了 มักจะแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงสถานะเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน

แง่มุมการกระทำที่เสร็จสมบูรณ์แล้วจะใช้ 了 หลังกริยาเพื่อทำเครื่องหมายการกระทำที่เสร็จสมบูรณ์

在/正/正在 ก่อนคำกริยาหรือ 呢 ที่ท้ายประโยค สามารถทำเครื่องหมายการดำเนินการที่กำลังดำเนินการได้

จำนวนเงินที่พูด โดยทั่วไปจะใช้ 块, 毛 และ 分; 毛 สามารถละเว้นได้ในรูปแบบ เช่น 八块五

นิพจน์เวลาของจีนมักจะเปลี่ยนจากหน่วยใหญ่ไปเป็นหน่วยเล็ก: ปี เดือน วัน จากนั้นเป็นชั่วโมงและนาที

เพิ่ม 吗 ต่อท้ายประโยคประกาศเพื่อสร้างคำถามใช่-ไม่ใช่

ใช้ 什么, 谁, 哪儿, 怎么, 几, 多少 และคำที่คล้ายกันเพื่อขอข้อมูลเฉพาะโดยไม่ต้องเปลี่ยนลำดับคำปกติ

还是 เชื่อมโยงสองตัวเลือกในคำถามและขอให้ผู้ฟังเลือกหนึ่งตัวเลือก

คำถามแบบตอบรับ-ลบจะรวมรูปแบบตอบรับและเชิงลบเข้าด้วยกันเพื่อถามว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นหรือไม่